Kobieta wyciąga suknię ślubną po 30 latach z pudła: to, co zobaczyła, wywołało czyste przerażenie
Tulsa (USA) – Ponad trzydzieści lat po ślubie kobieta z amerykańskiego stanu Oklahoma postanowiła dać nowe życie swojej dawnej sukni ślubnej. Ubranie to zostało po uroczystości zachowane i odłożone, a teraz miała je nosić jej córka podczas własnego ślubu. Jednak przy wyciąganiu sukni rodzina spotkała się z nieprzyjemnym zaskoczeniem.
Tammy Gaddis i jej mąż złożyli sobie przysięgę małżeńską w 1992 roku w First United Methodist Church w Oklahoma . Wtedy panna młoda nosiła białą suknię z marzeniami, bogato zdobioną haftem, koralikami i rozłożystą trenem.
Aby móc zachować suknię jak najdłużej – i w przypadku Tammy przekazać ją dalej – Amerykanka zleciła profesjonalne zapakowanie kreacji zaraz po ślubie.
Że to był poważny błąd, odkryła dopiero ponad trzy dekady później: „Moja córka i ja otworzyłyśmy pudełko, bo tej wakacji wychodzi ona za mąż i chcemy przerobić suknię, aby mogła ją nosić w dniu ślubu”, wyjaśniła Tammy dla stacji informacyjnej News on 6.
Jednak po otwarciu kartonu od razu stało się jasne: to nie była suknia Tammy.
Kobieta szuka zagubionej sukni ślubnej
Biała suknia rzeczywiście wykazywała pewne podobieństwa do jej własnej, ale ostatecznie znacznie różniła się od oryginału. „Ta suknia jest bardzo obszerna i ma przyczepioną trenę”, wyjaśniła. „Moja tren była odpinana. Zsunęła się, więc wiedziałam, że to nie jest moja suknia.” Oznacza to konkretnie, że Tammy przechowywała suknię innej panny młodej przez ponad 30 lat i w tym czasie nawet w niej się przebierała.
Sklep w Tulsa, który wtedy zajmował się konserwacją, niestety już nie istnieje.
Z tego powodu Tammy wystartowała z apelem na Facebook. „Moja córka wkrótce się ożeni, a ja chciałam podzielić się z nią moją suknią. Proszę, udostępnijcie ten post! 😉”, napisała w swoim poście. Uważałaby suknię w swojej skrzyni za „piękną”, ale i tak wolałaby mieć z powrotem swoją własną.
„Przeszłam przez prawdziwe huśtawki emocji”, przyznała Tammy w wywiadzie. „Jednak teraz jestem bardzo pełna nadziei, że ktoś ma moją suknię – i że to może być właśnie jego suknia.”